Ndaki Pisanan Menyang Kali Talang

 Cathetan Rasa Tanggung Jawab

Gara-gara rabi, urusan sikel iki jan dadi pertaruhan tenan.

Jan-janjane, Aku iki tipe wong sing paling alergi karo sing jenenge munggah gunung. Wiwit jaman kuliyah puluhan taun kepungkur, yen ono kanca-kanca sing heboh ngajak, "Ayo, pasang tenda nang Merbabu!", utawa "Gas sunset-an nang Prau!", wangsulanku mung siji: matur nuwun, mending Aku turu nang omah.

Alesanku dudu mung amarga aku lemah utowo sikil gampang "ndredek" yen dienggo mlaku adoh. Aku duwe keyakinan dhewe yen gunung kuwi nduweni "wilayah" lan pakurmatan sing kudu dijaga. Gunung dudu nggon nggaya, lan ora kabeh wong kudu munggah mrana yen mung arep nuruti gengsi. Meneh, akeh wong sek munggah gunung mergo Fomo. Fomo iki ora muk perkoro munggah gunung, ananging perkoro liyo koyoto melu Fun run, lan sapanunggalane. Fomo soal liane bakal tak critake nang tulisan liyo. Tulisan iki khusus Crito mendaki kali talang.

Nanging, ya ngono kuwi sing jenenge jodoh. Gusti Allah kuwi pancen pinter nggawe skenario komedi. Hal sek ora tak lakoni mergo prinsip, kudu dilakoni mergo tanggung jawab. Pancene soyo tuwo, kudu soyo iso kompromi.

Aku, wong sing ora tau idhep-idhep munggah gunung, senajan sandangan seko sandal tekan Sepatu cerak karo merk outfit mendaki gunung, ndilalah diparingi bojo sing senengane njajah alas lan munggah puncak. Bojoku iki tipe wong sing yen ndeleng pemandangan kabut tipis nang gunung langsung matane berbinar-binar. Hobi sing jan bedo bumi langit karo Aku sing luwih seneng nongkrong ngopi nang angkringan.

Nah, sawise resmi dadi bojo, prinsipku sing teguh kaya benteng iku mboko sithik miwiti runtuh. Dudu amarga aku kepengin gaya-gayaan, nanging amarga siji hal: rasa tanggung jawab.

Bojoku seneng mendaki. Mosok ya aku tego ngejarke bojoku munggah gunung dhewekan utawa mung karo kanca-kancane, dene aku penak-penak selonjoran nang omah ngopi ro netflixan? Jan ora lanang tenan. Yen bojo seneng munggah gunung, ya aku kudu siap dadi guide lan porter benteng pertahanan paling ngarep—sanajan ateges prinsip kudu dilanggar, sikil kudu dijajal.

Kanggo wiwitan, bojoku sing pangerten iki ora langsung ngajak aku menyang Semeru utawa Rinjani (yen kuwi, cetha aku langsung njaluk gendong wae). Dheweke milih papan sing ramah kanggo pemula tingkat dewa kaya aku: Kali Talang.

Jarene, Kali Talang iki papan sing pas. Ora usah nganti kram weteng, wis bisa ndeleng gagahe Gunung Merapi saka cedhak.

Pemandangan nang Kali Talang kuwi pancen ora ana obate. Merapi ngadeg gagah banget nang ngarep mripat, kaya dene raksasa sing lagi turu nanging tetep ngancam. Puncak lan tebing-tebing batune katon cetha banget, direnggani tebaling kabut tipis lan wit-witan ijo. Ana rasa genter, nanging uga ana rasa kurmat sing jero banget marang alam. Keyakinanku ora kleru: gunung kuwi pancen agung lan ora kena dianggep remeh.

Tekan ing titik pandang Kali Talang, disuguhi pemandangan Merapi sing semono megah lan gagah. Aku pancen dudu pendaki sejati sing bakal naklukake puluhan puncak. Nanging yen bojoku ngajak menyang gunung liyane, ya tetep mangkat. Wong jenenge wis siji atine, sanajan le ngejak karo mlirik lan le turu ungkur-ungkuran nek ora dituruti. Untunge iseh iso disemayani, Tapi kudu tetep mangkat.

"Munggah gunung pisanan iki mulang aku akeh hal: bab pakurmatan marang alam, bab ngimbangi karepe pasangan, lan bab rasa tanggung jawab sing maune dadi motivasiku mangkat, saiki malih dadi rasa syukur sing gedhe banget."